Home

ex libris nazlıhan

............................................İçimde olan her şey içinde var. "Peki insanlar bunları neden okusun ya da takip etsin?" Bugün insanlar herhangi bir gazeteyi bile açıp okumaya zorlanırken bu koca topluluktaki sıradan birinin yazılarını okumak ya da paylaştıklarını izlemek için gerçekten de herhangi bir heves kırıntısnıı dahi içlerinde taşımayabilirler. Bu doğru. Ben yazmayı ve yazdıklarımın bazılarını paylaşmayı seviyorum. Bu yazdıklarımı okunmak için değerli kılan herhangi bir özellikleri olup olmadığını bilmeden paylaşıyorum. Sadece biliyorum ki günlük hayatta bir şekilde karşılaştığımız, yolumuza çıkan bazı şeylerden etkileniyor, ilham alıyor ve onları ileride kullanıyoruz. Bu okuduğumuz romandaki karakter de olabilir, radyoda konuşan bir adam da, iş hayatında karşılaştığımız bir yabancı da, sıradan birinin sıradan sözleri de.. Nereden ne alacağımızın belli olmadığı sürekli bir paylaşım içerisindeyiz ve umarım benim iç dünyamdan çıkan sıradan yazılarım, ilham verici ya da ilginç bulduğum şeyler de bu paylaşım ağının içerisinde kendilerine bir yer bulurlar................................................................................. Bu blogta etiketlenmiş olan paylaşımlar:

Recent Tweets @Nazlıhan Tan

Bugün 9.05’te; Alsancak Stadı’nın önünde ben saygıyla dururken önümden hızla geçip giden arabaları, yere tükürerek yoluna devam eden bir bisikletliyi, biraz ileride önce şaşkın şaşkın etrafa bakıp sonra gazete okumaya devam eden dolmuş şöförlerini, birazcık daha ileride ışık yeşile dönmesine rağmen hareket etmeyen bir araca söylenen bir başka araç şöförünü izledim. Üzüntü, sinir ve çaresizlik boğazımda düğümlendi. Evet bu duruş Türkiye’yi, kurtarmayacak, evet bir saygı sembolü sadece ancak bu sembolün işaret ettiği şey çok önemli. Ve bu sembolü gerçekleştirmeyenlerin işaret ettiği şey de:Koyunlaştırılmış, kafasızlaştırılmış, nefes alıp beslendiği bu toprakları kendisine sunan Ata’sına bir dakika şükran ve saygı sunmak için vakti olmayan ama sömürülmek için aceleyle koşan..”Türk halkı..başına gelen her şeyi hakediyorsun!” demek geliyor bazen insanın içinden..

Hayvanların Yaşam Hakkına Saygı! →

Arkadaşlar, lütfen okuyalım ve imzalayalım. Hayvanların tıpkı bizler gibi dünyaya geldikleri andan itibaren yaşamaya hakları var. Kimse kedi, köpek sevmek zorunda değil ama aklımız ve vicdanımızla bizden zayıf ve bize ihtiyacı olan canlıları korumak,onları fiziksel üstünlüğümüzle ezmekten daha insanca değil mi?

“İnsanlar önce antipati duydular,sonra bana inanmaya başladılar.Çocuklar arkadaşlarına,onlar annelerine babalarına karşı savundu beni…Nietzsche “Bütün harikalar ürpertici kılıklara bürünmeli,ancak bu şekilde insanların kalplerinde bir yer edinebilirler” der.Çünkü sempatik ve aptal bir şey,sempatik ve aptal bir şey olarak hayatımızdan gelip geçer.Ancak uğruna çaba harcadığımız ,önce korktuğumuz,direndiğimiz sonra kabul ettiğimiz bir şey kalbimize yerleşir ve ondan kolay kolay vazgeçmeyiz.”
Okan Bayülgen

via:yediiyidiryedi:

“İnsanlar önce antipati duydular,sonra bana inanmaya başladılar.Çocuklar arkadaşlarına,onlar annelerine babalarına karşı savundu beni…Nietzsche “Bütün harikalar ürpertici kılıklara bürünmeli,ancak bu şekilde insanların kalplerinde bir yer edinebilirler” der.Çünkü sempatik ve aptal bir şey,sempatik ve aptal bir şey olarak hayatımızdan gelip geçer.Ancak uğruna çaba harcadığımız ,önce korktuğumuz,direndiğimiz sonra kabul ettiğimiz bir şey kalbimize yerleşir ve ondan kolay kolay vazgeçmeyiz.”

Okan Bayülgen

via:yediiyidiryedi:

(via yediiyidiryedi-deactivated20120)

böyleyiz aslında..

(via peaceinsleep)

ilham verenler

Ertelenen “ben kimim,bu hayatta ne yapıyorum” soru başlıklı kişisel sempozyumum dünden itibaren başlamıştır, kimse davetli değildir

tektaşla ilgili düşüncelerimin 2 yıl içinde değişeceği bir yaş dilimindeymısim hadi hayırlısı

tanımadığım bazı insanları özlüyorum..

boynum kafama, kalk gidelim boynundan aşağısını bırakı kaçalım diyor resmen ..

hiç şüphesiz, sorulduğu zaman, tercihlerimi açıklamak ve hatta onları ileri sürmek çok iyi geliyordu elimden; ama yalnız kaldığım zaman kaçıyorlardı benden; saptayamıyordum onları, ve yakalayıp dürtmem, içlerini hayatla doldurmam gerekiyordu…

Jean Paul Sartre